Een aantal voorbeelden:

• Je voelt je altijd maar geroepen om de lieve vrede te bewaren. Je voelt haarfijn aan hoe de sfeer ergens is. Dit kan komen omdat je ouders een slechte relatie hadden. In plaats van met elkaar te praten, werd jij hun boodschapper of bemiddelaar. Als kind werd je op deze manier in de problemen van je ouders gezogen. Als gevolg daarvan sta je als volwassene altijd ‘aan’, omdat je (onbewust) nog denkt dat alles van jou afhangt. Ooit ben je gaan geloven: “als ik het niet doe, valt alles uit elkaar.”

• ‘Ik ben nou eenmaal een pleaser’, zeg jezelf. Zodra je gaat pleasen, geven mensen je de waardering waar je naar verlangt. Maar je vind het heel moeilijk om voor jezelf op te komen en blijft (te) lang hangen in ongezonde relaties of omstandigheden. Dit kan komen doordat je als kind geleerd hebt jezelf weg te cijferen, om aandacht en goedkeuring te krijgen. Je ging je bijvoorbeeld lief, flink, rustig, makkelijk, behulpzaam, braaf, … gedragen. Diep van binnen geloof je nog: “ik hoor erbij als ik doe wat anderen van me verwachten”.

• Je voelt je voor alles en iedereen verantwoordelijk. Of het nu in je relatie, werk of  vriendschappen is, jij loopt jezelf voortdurend voorbij en lijkt regelrecht op een burn-out af te stevenen. Dat kan komen doordat je als kind onbewust voor je een van je ouders bent gaan zorgen, bijvoorbeeld wanneer hij/zij overbelast, ziek of  emotioneel afwezig was. In je volwassen leven merk je dit aan een constant verantwoordelijkheidsgevoel voor het geluk van anderen. Je moet altijd sterk zijn en komt daardoor aan je eigen behoeften niet toe. Ooit ben je gaan denken: “als ik het niet doe, dan doet niemand het.